مطالعه در مسیر توسعه جوامع محلی | با گرایش به توسعه روستایی , توانمندسازی ارتقای مشارکت و ارتباطات اجتماعی
12 تیر 1401
گرم شدن زمین نتیجه جنگل زدایی و پراکندگی و نابودی بیشتر جنگل ها در مناطق دریایی جنوب شرق آسیا

گرم شدن زمین نتیجه جنگل زدایی و پراکندگی و نابودی بیشتر جنگل ها در مناطق دریایی جنوب شرق آسیا

جنگل­ها به مثابه نظام تهویه تبخیر طبیعی به طور مستقیم سیاره ما را خنک می­کنند. وقتی آن ها را از میان بر­می­داریم چه روی می دهد؟

در کشورهای گرمسیری مانند اندونزی، برزیل و کنگو، جنگل‌زدایی سریع توانسته علت ۷۵ درصد گرم شدن مشاهده شده در سطح زمین بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۲۰۱۰ باشد. پژوهش جدید ما نگاه دقیق‌تری به این پدیده افکنده است.

با استفاده از داده های ماهواره­ای در اندونزی، مالزی و  گینه نو پاپوآ، دریافتیم که جنگل­زدایی می تواند یک ناحیه را تا ۵/۴ درجه سانتیگراد گرم کند و حتی می­تواند دما را در جنگل های دست نخورده تا شعاع شش کیلومتری افزایش دهد.

بیش از ۴۰ درصد جمعیت جهان در مناطق استوایی زندگی می­کنند و تغییرات آب و هوایی، افزایش گرما و رطوبت می­تواند آن ها را به شرایط کشنده سوق دهد. در شرایط گرم شدن سیاره، دست نخورده نگه داشتن جنگل­ها برای محافظت از کسانی که در داخل و اطراف آن ها زندگی می­کنند  حیاتی است.

 در اجلاس اخیر تغییرات آب و هوایی در گلاسکو، رهبران جهان که ۸۵ درصد از جنگل‌های باقی‌مانده کره زمین را نمایندگی می‌کنند، متعهد شدند تا سال ۲۰۳۰ به روند جنگل‌زدایی پایان دهند و آن را معکوس سازند. این یک اقدام مهم در مبارزه ما برای جلوگیری از گرم شدن سیاره فراتر از حد توافق شده بین المللی ۵/۱ درجه سانتیگراد است؛ زیرا جنگل ها مقادیر زیادی کربن ذخیره می کنند. جنگل­زدایی  در حدود ۲/۵ میلیارد تن دی اکسید کربن را در سال  دوباره به جو باز می­گرداند. این مقدار تقریباً ده درصد مجموع انتشار جهانی دی اکسید کربن را از سال ۲۰۰۹ تا تا سال ۲۰۱۶ دربر می­گیرد.

جنگل­زدایی به ویژه در آسیای جنوب شرقی شایع است. ما محاسبه نمودیم که بین سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۹، اندونزی ۱۷ درصد از مساحت جنگل های خود (۸/۲۶ میلیون هکتار) و مالزی ۲۸ درصد از پوشش جنگلی خود (۱۲/۸ میلیون هکتار) را از دست داده است. سایر مناطق در این منطقه، مانند  گینه نو پاپوآ، به عنوان “نقاط داغ جنگل زدایی” در نظر گرفته می شوند؛ زیرا آن ها در دهه آینده به شدت در معرض خطر از دست دادن پوشش جنگلی خود هستند.

جنگل‌های این منطقه به دلایل مختلفی از جمله برای گسترش مزارع روغن نخل و چوب، قطع درختان، استخراج معادن و مزارع در مقیاس کوچک کاستی می­گیرند. این نوع کاربری‌های جدید الگوهای فضایی متفاوتی از تلفات جنگل‌ها را تولید می‌کنند که می‌توانیم با استفاده از ماهواره‌ها آن‌ها را ببینیم و اندازه‌گیری کنیم.

یافته­های ما

ما می دانیم که جنگل­ها به طور مستقیم آب و هوا را خنک می کنند و از دست دادن جنگل باعث افزایش دمای محلی می شود. اما می‌خواستیم بدانیم که آیا الگوهای مختلف از بین رفتن جنگل‌ها بر میزان افزایش دما تأثیر می‌گذارد و گرمایش تا چه اندازه از منطقه جنگل‌زدایی شده به مناطق همسایه و بدون تغییر گسترش می‌یابد. برای یافتن موارد، از تصاویر ماهواره‌ای استفاده کردیم که دمای سطح زمین را اندازه‌گیری می‌کنند. ما این موضوع را با بررسی میانگین تلفات جنگل در حلقه هایی با عرض و شعاع مختلف و مشاهده میانگین تغییر دمای جنگل در داخل حلقه­ها اندازه­گیری کردیم.

چگونه پاکسازی جنگل در نزدیکی یک منطقه بدون تغییر باعث افزایش دما می شود. به عنوان مثال، اگر دایره­ای از جنگل را در نظر بگیریم که عرض آن چهار کیلومتر باشد و یک حلقه کاملا جنگل زدایی به وسعت دو کیلومتر در اطراف آن وجود داشته باشد، دایره داخلی به طور متوسط ​​۲/۱ درجه سانتیگراد گرم تر می شود. هر چه کاهش جنگل نزدیک تر، گرمایش بیش تر. اگر حلقه در فاصله ۱ تا ۲ کیلومتری قرار داشته باشد؛ دایره پیرامون ۱/۳ درجه سانتیگراد گرم تر می­شود، در حالی که در فاصله ۴ تا ۶ کیلومتری، ۷۵/۰ درجه سانتیگراد گرم تر خواهد شد. ممکن است این افزایش دما چندان محسوس به نظر نرسد؛ اما مطالعات جهانی نشان می‌دهد که به ازای هر یک درجه افزایش دما، عملکرد محصولات عمده حدود سه تا هفت درصد کاهش می‌یابد. حفظ جنگل در فاصله یک کیلومتری زمین کشاورزی در آسیای جنوب شرقی می تواند از ضرر ده تا بیست درصدی در عملکرد محصول جلوگیری کند.

این تخمین‌ها محافظه‌کارانه­اند؛ زیرا ما فقط تأثیر از دست دادن جنگل را بر میانگین دمای سالانه اندازه‌­گیری کردیم. اما عامل مهم دیگر آن است که میانگین دماهای بالاتر معمولاًحداکثر دماهای بالاتری را سبب می شوند؛ مانند مواردی که در طول موج گرما وجود دارد و آن دمای واقعاً بالا در امواج گرما چیزی است که مردم و محصولات را در معرض خطر قرار می دهد.

لازم به ذکر است که جنگل ها معمولا به صورت حلقه ای قطع نمی­شوند. این تجزیه و تحلیل برای حذف سایر علل تغییر دما طراحی شده و تأثیر از دست دادن غیر محلی جنگل را در کانون توجه قرار می دهد.

چرا چنین رخ می­دهد؟ 

جنگل­ها زمین را خنک می­کنند؛ زیرا درختان آب را از خاک به برگ های خود می­کشند و آب در آنجا تبخیر می­شود. انرژی مورد نیاز برای تبخیر آب از نور خورشید و گرمای هوا می­آید؛ به همان دلیلی که وقتی شما از استخر بیرون می­آیید و آب روی پوستتان است، احساس خنکی بیش­تری می­کنید. یک درخت در یک جنگل استوایی می­تواند به ازای هر ۱۰۰ لیتر آب مصرفی از خاک باعث خنک شدن سطح محلی معادل ۷۰ کیلووات ساعت شود، به اندازه دو دستگاه تهویه مطبوع خانگی. جنگل‌ها به‌ویژه در خنک‌کردن زمین مفید هستند؛ زیرا سایبان‌های آن‌ها سطح وسیعی دارند که می‌تواند مقدار زیادی آب را تبخیر کند. وقتی جنگل‌های مناطق گرمسیری قطع می‌شوند، سرمایش تبخیری متوقف می‌شود و سطح زمین گرم می‌شود.

یک حقیقت که شاید تنها مربوط به کشور برونئی نباشد: در سال  ۲۰۱۸ در بورنئی ، محققان از مردم در ۴۷۷ روستا نظرسنجی کردند و دریافتند که آنان به خوبی می‌دانند از دست رفتن جنگل‌های اطراف باعث شده که در هوای گرم تری زندگی کنند. وقتی پرسیده شد که چرا جنگل‌ها برای سلامتی پاسخگویان و خانواده‌هایشان مهم است، توانایی درختان برای تنظیم دما بیش ترین پاسخ را داشت.

تغییرات آب و هوایی مضاعف

در بسیاری از نقاط جهان، از جمله مناطق استوایی و استرالیا، گسترش زمین­های کشاورزی دلیل اصلی از میان برداشتن جنگل­ها است.. در همان حال که دمای بالاتر، بهره‌وری مزارع را نیز کاهش می‌دهد؛ حفظ جنگل‌ها می­تواند راهبرد بهتری برای امنیت غذایی و معیشت کشاورزان باشد. آیا در صورت حذف جنگل، ممکن است راه­های دیگری برای جلوگیری از شرایط وخیم افزایش دما وجود داشته باشد؟

ما در مطالعه خود دریافتیم که حفظ حداقل ده درصد از پوشش جنگلی به کاهش گرمایش مرتبط به طور متوسط ​​تا حد ۲/۰ درجه سانتیگراد کمک کرد؛ اما وقتی مساحت جنگل  صرفا در نقطه­ای محدود کوچک شد، دما نیز چندان افزایشی پیدا نکرد. به عبارت دیگر اگر جنگل‌زدایی در بلوک‌های کوچک‌تر و ناپیوسته و نه یکنواخت رخ دهد، تأثیرات افزایش دما کم­تر خواهد شد.

برای کمک به اشتراک‌گذاری این یافته‌ها، یک ابزار نقشه‌برداری وب ایجاد کردیم که به کاربران امکان می‌دهد اثر الگوها و نقاط کاهش جنگل را بر دمای محلی در مناطق دریایی جنوب شرقی آسیا بیابند. این ابزار بیانگر تاثیر حفاظت از جنگل­ها در مناطق استوایی بر ایجاد تغییرات آب و هوایی مضاعف – کاهش انتشار دی اکسید کربن و دمای محلی یه صورت توامان – است

 

[۱] Octavia Crompton

[۲] Débora Corrêa

[۳] John Duncan

[۴] Sally Thompson

[۵]  با مشخصات کتابشناختی زیر:

Octavia Crompton et al, “Deforestation-induced surface warming is influenced by the fragmentation and spatial extent of forest loss in Maritime Southeast Asia” In Environmental Research Letters, Volume 16, Number 2021.  

 

نویسندگان: اوکتاویا کرامپتون[۱] ، دیبورا کوریا[۲] ، جان دونکان[۳] و سالی تامپسون[۴]

مترجم: حمیدرضا زرنگار

منبع: نامه­ های پژوهش زیست محیطی، دوره شانزدهم، ۱۶ نوامبر ۲۰۲۱ [۵]

کلید واژه ها: جنگل، پراکندگی اراضی، کاربری زمین ، سنجش از دور، گرما، الگوهای فضایی

12 تیر 1401
اینجا، آخرین داده¬های اقلیمی و غذا، خبر خوبی نیست

اینجا، آخرین داده های اقلیمی و غذا، خبر خوبی نیست

چالش‌هایی فراوان دسترسی کشاورزی صنعتی به منابع کلیدی از آب گرفته تا خاک‌های سالم را تهدید می‌کند. همزمان با خشکسالی ویرانگر و تاریخی از ایلینویز تا تگزاس و کالیفرنیا، نقشه‌های پیچیده و پیش‌بینی داده‌ها اخبار بد بیش­تری را حکایت می­کنند:

نواحی کشاورزی از جمله مکان هایی­اند که در ایالات متحده بیش­ترین افزایش دما را تجربه می­کنند. “دارد اتفاق می‌افتد.” این گفته یکی از همکاران گوگل، آر.وی.گوها[۲]، کسی است که یک پایگاه داده­های عمومی آمریکا را راه اندازی کرده است. سازمان زمین شناسی و ناسا با ترسیم نقشه برداشت آب در آبیاری و پیش­بینی افزایش دمای شهرستان­های ایالات متحده، بین این دو عامل نوعی همبستگی یافتند. او می­گوید:

“تغییر اقلیم، از آب گرفته تا محصولات کشاورزی و حشرات را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد”.

بیش­ترین آسیب را محصولات بادام، روغن زیتون و سایر محصولات ویژه دره مرکزی کالیفرنیا و همچنین مزارع مرکبات، انگور و سبزیجات در سایر نقاط این ایالت متحمل می­شوند. کالیفرنیا جایگاه برخی از بزرگ­ترین کارخانه های محصولات لبنی، همچنین کشتارگاه­های گوشت خوک کشور بوده و بخش شمالی ایالت محل فعالیت پرورش دهندگان دام های بزرگ است. کشاورزانی که در آرکانزاس و سایر ایالت های غرب میانه ذرت و سویا برداشت می­کنند نیز تحت تأثیر این شرایط­اند. دست­کم دو هزار راس دام بزرگ در ماه ژوئن بر اثر موج گرما تلف شدند. قیمت سرسام­آور آب در نیومکزیکو و آریزونا دامداران و سایر فعالان تولید گوشت را به فکر رها کردن این حرفه انداخت.

در تگزاس، ایالتی که مسئول بیش­ترین انتشار گازهای گلخانه­ای است، برخی شهرستان­های غربی با کم­ترین میزان بارندگی از قرن نوزدهم مواجه بوده­اند؛ در حالی که تولید گوشت گاو و مرغ سالانه به میلیون­ها تن آب نیاز دارد. خشکسالی در تگزاس در حال حاضر مسئول وضعیت بسیار بد حدود ۱۱ درصد از محصول ذرت این ایالت است. مناطقی که آمریکا بیش­ترین اتکا را به آن ها برای تغذیه مردمش دارد، در حال خشک شدن­اند. با افزایش جمعیت، آب بیش­تری به مناطق مسکونی و همچنین مزارع بزرگ پمپاژ شده است. سفره‌های زیرزمینی مانند اوگلالا[۳] در غرب میانه و آبراهه­هایی مانند رودخانه کلرادو که به کالیفرنیا و آریزونا می‌ریزند با مشکل مواجه ­اند.گوها می­گوید:

“این چالش برای چند دهه آینده تعیین­کننده است. این مناطق فقط مشکل دسترسی به آب و خشکسالی ندارند؛ بلکه انتظار می­رود تخریب خاک نیز یکی از تهدیدهای اصلی برای سلامت انسان در دهه های آینده باشد”.

در غرب میانه آمریکا طی۱۶۰ سال، نزدیک به ۶۰ میلیارد تن خاک سطحی فرسایش یافته است. هر ساله مقدار زیادی خاک به دلیل تأثیرات ساخته دست انسان، مانند آلودگی، کودها، مواد شیمیایی کشاورزی و رواناب آنتی­بیوتیک­ها از دست می­رود. برخی کارشناسان پیش‌بینی می­کنند که زمین ظرف شش دهه از خاک سطحی تهی خواهد شد. مشکل را نمی­توان بر اساس جدول زمانی انسانی حل کرد. ۵۰۰ سال یا بیش­تر طول می­کشد تا طبیعت یک اینچ خاک سطحی تازه ایجاد کند. این شرایط تغذیه جمعیت را به یک چالش جدی بدل می­سازد. دیوید باربر[۴]، شریک سرمایه­گذاران کشاورزی و مواد غذایی آستانور ونچرز [۵] می­گوید:

“کشاورزی مدرن بر اساس سه فرض کلیدی بنا شده است: انرژی ارزان، آب رایگان و آب و هوای ثابت”.

او ادامه می دهد “:کل سیستم بدون این­ها کار نمی­کند، این بیانگر تزلزل است”.

انتظار می­رود سیاره گرم خوراک کم بنیه­ای تولید کند. ترکیب شیمیایی داخلی بعضی از محصولات اصلی مانند گندم و برنج اگر هوا با دی اکسید کربن آلوده  شود، مختل می­گردد. بر اساس مطالعات متعدد، میزان پروتئین و ویتامین­های تولید شده کاهش می­یابد. باربر می­گوید: “نظام خوراکی قدیمی ما اکنون یک نظام خوراکی در حال گذار است.” او می افزاید:

“مثل انرژی پاک، از آن چه­که بود، به آن چه که قرار است باشد، تبدیل می‌شود. این برای مردم بهتر خواهد بود و به خاک و اقیانوس و سیاره احترام بیش تری گذارده می­شود و مصرف­کننده هم همین را می­خواهد. نادیده گرفتن آن و گفتن این که هرگز تغییری رخ نخواهد داد، صحیح نیست”.

[۱] Chloe Sarvino

[۲] R.V.Guha

[۳] Oglala

[۴] David Barber

[۵] Astanor Ventures 

 

نویسنده:کلوئه ساروینو[۱]

مترجم: حمیدرضا زرنگار

منبع: نشریه اینترنتی فوربس (Forbes)، ۲۶ ژوئن ۲۰۲۲.

08 تیر 1401
به کارگیری تلفن همراه برای پیشرفت کشاورزی در مناطق روستایی

به کارگیری تلفن همراه برای پیشرفت کشاورزی در مناطق روستایی

در اکثر کشورهای در حال توسعه، کشاورزی منبع اصلی درآمد جمعیت است. عدم دسترسی به اطلاعات ، بازده پایین، تنش­های کشت[۱] و درآمد کم را در پی دارد. 

امروزه فن آوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) استعداد ایجاد تحول را در کشاورزی دارد.  در اینجا اندکی بر چگونگی مشارکت فنآوری اطلاعات و ارتباطات در توسعه کشاورزی به واسطه تلفن های همراه در قلمروی روستایی آفریقا می­پردازم. به گونه مشخص پرسش این است:

آیا تلفن­های هوشمند[۲] و برنامه­های کاربردی آن­ها می­توانند به طور موثر در توسعه کشاورزی در مناطق روستایی آفریقا مشارکت داشته باشند؟ آیا سیستم کد داده­های خدمات تکمیلی بدون ساختار[۳] می­تواند در توسعه کشاورزی در مناطق روستایی آفریقا مشارکت کند؟ پس از بیان نحوه مشارکت گوشی‌های هوشمند در توسعه کشاورزی برخی از محدودیت‌های آن را در محیط روستایی عنوان می­کنم و در پایان نشان می‌دهم که چگونه کد USSD می‌تواند به بهترین شکل در توسعه کشاورزی مشارکت کند.

گوشی­های هوشمند و برنامه­های کاربردی آن­ها با نوآوری­های بزرگی همراه شده­اند. این برنامه­ها برای کمک به کشاورزان در کاهش تنش در کشت ،کسب اطلاعات مرتبط در مورد شیوه های کشاورزی خوب، آب و هوا، کیفیت نهاده ها، گرایش بازار و نظایر این ها توسعه یافته­اند. از طریق رسانه های اجتماعی، وب سایت ها و سایر برنامه­ها کشاورزان می­توانند مهارت­های خود را بهبود بخشند؛ تجربیات خود را به اشتراک گذارند و حتی محصولات خود را به صورت آنلاین با استفاده از گوشی­های هوشمند خود به فروش رسانند.

در کشور کامرون بر اساس بررسی “سند طراحی برنامه ارتقای کارآفرینی کشاورزی کشاورزی جوانان (PEA-Jeune) در واقع، بیش از ۶۱ درصد از جمعیت کامرون در مناطق روستایی زندگی می­کنند و حدود ۷۸ درصد آن­ها کم­تر از ۳۴ سال سن دارند. تنها ۶ نفر از هر ۱۰ نفر می­دانند که چگونه به یکی از زبان­های رسمی (فرانسه و انگلیسی) بنویسند و بخوانند و ۴۸ درصد از جوانان دارای تحصیلات در سطح دوره ابتدایی هستند. از تجزیه و تحلیل یک نمونه­گیری در یک روستای کوچک در کامرون در مرکز منطقه­ای، در بخش لکی[۴]  دریافته شد که ۱۵ نفر کشاورز (۶ درصد از اعضای نمونه ۲۵۰ نفری تلفن هوشمند داشتند.۱۰ نفر از ۱۵ نفر مزبور از آن صرفاً برای دریافت و برقراری تماس استفاده می­کردند؛ سه نفر در مورد رسانه­های اجتماعی چیزهایی می­داننستد؛ اما اطلاعات محدودی در مورد استفاده از آن­ها داشتند و ۲ نفر (از مناطق شهری) دانشی متوسط ​​​​در مورد نحوه استفاده از تلفن­های هوشمند و برنامه­های کاربردی آن داشتند. جدای از آن، گوشی­های هوشمند هنوز برای کشاورزان گران­اند و مشکل شبکه در مناطق روستایی وجود دارد که منجر به اتصال ضعیف یا عدم اتصال به اینترنت می­شود. بنابراین، با وجود برنامه‌های کاربردی تلفن‌های هوشمند و وب‌سایت‌های متعددی که برای توسعه کشاورزی ایجاد شده است، اگر این محدودیت‌ها در نظر گرفته شوند، بهترین تأثیر را خواهد داشت.

با این وجود، اکثر مردم در مناطق روستایی اغلب از طریق به کارگیری ساده و معمولی تلفن همراه که ارزان­تر و مقرون به صرفه است، ارتباط برقرار می­کنند. در کامرون سه اپراتور تلفن همراه بیش­تر در مناطق روستایی حضور دارند و حدود ۹۸ درصد کشاورزان به طور متوسط مالک ​​دو سیم کارت هستند. جوانان و زنان در گروه جمعیت فعال اطلاعات خوبی در مورد طرز کار تلفن­های همراه هنگام شماره­گیری و برقراری تماس، تأیید شماره سیم­کارت یا حساب و موجودی و اعتبار خود دارند. علاوه بر آن، اپراتورها به طور منظم از کد *xxx# یا #xxx#  در سامانه USSD استفاده می­کنند.

در خصوص توسعه کشاورزی به ویژه در تجاری سازی کاکائو و داشتن قیمت روز، کشاورزان کد USSD داده شده را وارد می­کنند و می­توانند قیمت را تنها در چند دقیقه دریافت کنند. این سامانه می­تواند به بهترین وجه بر توسعه کشاورزی تأثیر بگذارد، از طریق آن، کشاورزان می­توانند اطلاعات مرتبطی در مورد کیفیت نهاده­ها ، شرایط آب و هوایی و تمایل بازار داشته باشند؛ همچنین با توجه به منطقه و نوع محصول زراعی خود، کشاورزان می­توانند از طریق پیام کوتاه از کیفیت و توصیه­های برگرفته از  فرآیند اقدامات خوب کشاورزی[۵] بهره مند شوند.

البته گوشی‌های هوشمند و کاربردهای آن‌ها نوآوری‌هایی هستند با راه‌حل‌هایی خوب برای توسعه کشاورزی ، و به کشاورزان کمک می­کنند که به اطلاعات مرتبط با نیازهای خود دست یابند. گوشی­های هوشمند در بهبود کار ترویج کشاورزی و خدمات مشاوره مشارکت دارند. در مناطق روستایی آفریقا، این نوآوری به دلیل گران بودن، اتصال ضعیف یا نبود اینترنت و دانش ناکافی کشاورزان در مورد استفاده از آن ها دستخوش محدودیت است. با توجه به این محدودیت‌ها، نوآوران باید به گزینه‌هایی بیاندیشند که بتوانند به بهترین وجه به کشاورزان کمک کنند و با مناطق روستایی آفریقا سازگار باشند؛ مانند توسعه روش­هایی که به راحتی از طریق گوشی­های ساده در دسترس باشند و اطلاعات مورد نیاز را از طریق پیامک و سیستم کد USSD ارائه کنند.

 

[۱]  تنش­های کشت  شرایطی­اند که در آن گیاه در شرایط محیطی غیرمطلوب رشد می­کند و نیازهای آن افزایش می‌یابد. تنش یا استرس با هر شرایط نامطلوب مرتبط است. هر ماده‌ای که روی متابولیسم گیاه، تولیدمثل آن، رشد ریشه یا رشد گیاه، اثر منفی بگذارد، گیاه را دچار تنش یا استرس می­کند. تنش یا استرس گیاه به شکل‌های مختلف و با مدت‌های متفاوت اثر می­گذارد. برخی از تنش­ها منشأ طبیعی دارند، مانند خشکسالی، سرمازدگی و تغییرات زیاد دما و باد. برخی دیگر به‌علت فعالیت‌های انسانی بروز می­کنند مانند آبیاری بیش از حد یا تخریب ریشه‌ها.

[۲] Smartphones

[۳]  Unstructured Supplementary Service Data (USSD) داده خدمات تکمیلی بدون ساختار (USSD) عنوان پروتکلی است که توسط تلفن‌های مبتنی بر شبکه‌های سلولی GSM به منظور ارتباط با سیستم‌های رایانه‌ای فراهم‌کننده سرویس استفاده می‌شود. از کدهای USSD با عناوینی همچون کدهای سریع یا Quick Codes، کدهای ویژگی یا Feature Codes و کد دستوری نیز یاد می‌شود. کدهای (USSD)  دارای حداکثر طول ۱۸۲ کاراکتر می‌باشند. این کدها (یا پیام‌ها) با علامت ستاره (*) آغاز می‌شوند، با تعدادی رقم که نشان‌دهنده‌ یک دستور یا داده است ادامه یافته و با علامت Hash یا مربع (#) نیز به پایان می‌رسند. ارقام تشکیل‌دهنده یک پیام USSD ممکن است در قالب گروه‌هایی با استفاده از علامت ستاره از یکدیگر جدا شوند. برای آن که کاربر آغاز کننده یک ارتباط USSD باشد کافی است کد موردنظر را شماره‌گیری نماید.

[۴]  LEKIE

[۵]  اقدامات خوب کشاورزی (Good Agricultural Practices(GAP) به کلیه فعالیت­های مرتبط با مدیریت تولید محصولات کشاورزی در مراحل کاشت، داشت، برداشت، جدا سازی، بسته­بندی، نگهداری و حمل و نقل گفته می­شود که با در نظر گرفتن همه جوانب اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی و به منظور کاهش آلاینده­های فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی اقدامات مناسبی صورت می­گیرد. صدور گواهی محصولات کشاورزی با اقدامات خوب کشاورزی GAP در بخش­های مختلف قابل اجرا است و انجام کلیه مراحل فعالیت­ها و صدور گواهینامه در زمان محدود و در صورت انطباق نتایج آزمایش­ها انجام می شود.

نویسنده: نگالو. ی. اسفان   (Ngaleu. Y. Stephane)

مترجم: حمیدرضا زرنگار

منبع:

belog e agriculture .FAO.07/11/2017

 

برای دریافت متن کامل مقاله اینجا کلیک نمایید.

 
05 تیر 1401
آیا فن آوری می¬تواند به فقر خاتمه دهد؟

آیا فن آوری می­تواند به فقر خاتمه دهد؟

پسرک ده ­ساله ای به نام دهینشوار [۳] پس از تایپ دقیق کلمه”آلاسکا” در رایانه شخصی منتظر تایید ­ماند. آوریل ۲۰۰۴ بود و من در حال بازدید از یک مرکز ارتباط دور[۴] در روستای کوچک رتاوادی[۵] با سه ساعت فاصله تا بمبئی بودم . اتاق کوچک با کف خاکی، که فقط با یک در آلومینیومی باز و روشن می­شد. خالی، به جز یک میز، یک صندلی، یک رایانه شخصی، یک مبدل جریان و یک باتری بزرگ تراکتور که وقتی برق شبکه در دسترس نبود، رایانه را تغذیه می­کرد. بیرون، یک گاو کوهان دار ساقه های خشک را می جوید و یک بز بع بع خفیفی می­کرد. پسر را تشویق می‌کردم، اما در مورد هزینه ای که والدینش به معلم تایپ پرداخت بودند متعجب بودم. پسرشان داشت یاد می­گرفت کلماتی که هرگز استفاده نمی­کرد را به زبانی که هرگز صحبت نمی­کرد بنویسد. به گفته صاحب مرکز والدین دهینشوار ماهیانه صد روپیه (حدود ۲۰/۲دلار) برای چند ساعت درس در هفته پرداخت می‌کردند. این ممکن است زیاد به نظر نرسد؛ اما در رتاوادی، دو برابر شهریه تمام وقت در یک مدرسه خصوصی بود. معارفه من در حوزه تازه تاسیس فن آوری اطلاعات و ارتباطات برای توسعه[۶] که در اینجا به اختصار آی.سی.تی.فور.دی[۷] خوانده می­شود، این گونه بود. هدف آی. سی. تی.فور. دی استفاده از قدرت فن آوری­های اخیر – به ویژه رایانه شخصی، تلفن همراه و اینترنت – برای کاهش مشکلات فقر جهانی است.

آی. سی. تی.فور .دی از دو روند متقاطع سرچشمه می­گیرد: ظهور یک جامعه بین المللی توسع ه­ای مشتاق راه­ حل ­های جدید برای چالش ­های تقریباً غیر قابل حل اجتماعی-اقتصادی و همچنین گسترش یک صنعت فن آوری بلند پروازانه موفق در بازارهای نوظهور و امور بشردوستانه. این دومی باعث شد که من به هندوستان نقل مکان کنم.

من به عنوان یک دانشمند در زمانی که ظهور هندوستان به عنوان یک ابرقدرت فن آوری اطلاعات، سرمایه­ گذاری­های شرکت ­های چند ملیتی را به آن کشور کشاند، در زمینه پژوهش رایانه برای تحقیقات مایکروسافت در ایالات متحده کار می­کردم. در سال ۲۰۰۴ از من خواسته شد که در راه اندازی یک آزمایشگاه در بنگلور کمک کنم و من از فرصت استفاده کردم.

در حالی که مأموریت گسترده‌تر آزمایشگاه، مشارکت دادن استعدادهای علمی و مهندسی هندوستان در تحقیقات علوم رایانه بود؛ من این شانس را داشتم که یک گروه تحقیقاتی آی. سی. تی.فور.دی را راه‌اندازی کنم؛ جایی که امیدوار بودم تخصص خود را به چیزی با ارزش اجتماعی گسترده‌تر اختصاص دهم. در آن زمان، مراکز موسوم به ارتباط دور[۸] نشانه هایی از فن آوری اطلاعات و ارتباطات برای توسعه بودند. مراکز ارتباط دور مانند کافی ­نت­ ها بودند؛ با این تفاوت که در جوامع فقیر و با هدف تسریع رشد اقتصادی-اجتماعی استقرار یافتند.

مراکز ارتباط دور اغلب به‌طور کامل یا جزئی توسط سازمان‌های خارجی – دولت‌ها، سازمان‌های غیردولتی، دانشگاه‌ها، صنعت- حمایت می‌شوند که هدف‌های ثانویه مختلفی از سود و تبلیغات گرفته تا افزایش تعامل با حوزه‌های رای‌دهنده را در بر می‌گیرند.

در رتاوادی مرکز ارتباط دور به طور مشترک توسط یک استارت آپ[۹] انتفاعی و یک موسسه غیرانتفاعی محلی ایجاد شد.  شرکا بر این باور بودند که مرکز ارتباط دور هم خدمات اجتماعی را برای جامعه محلی و هم درآمدی را برای یک کارآفرین محلی فراهم می‌کند و در واقع، تا حدودی هر دو کار را هم انجام داد. وقتی بازدید کردم، مرکز ارتباط دور دو دانشجو داشت. گاهی اوقات، یک جوان دانشگاهی برای استفاده از اینترنت با مبلغی معادل ۲۵/۰ دلار در ساعت وارد می شد. مالک مرکز به خود می بالید که با به کارگیری رایانه شخصی در مرکز برای انجام خدمات ورود داده های مورد نیاز بیمارستان محلی درآمد اضافی کسب کرده است. بعضی از مراکز ارتباط دور بسیار موفق بوده اند. یکی از اپراتورها در جنوب هند گزارش داد که با ترتیب دادن یک ویدئو کنفرانس به موقع بین او و یک متخصص کشاورزی دانشگاه، محصول بامیه یک کشاورز را نجات داد. یکی دیگر پس از افتتاح یک مرکز آموزش رایانه به افزایش سه برابری درآمد خود افتخار می کرد.

عناوین مطبوعات نیز بی‌وقفه تملق آمیز بوده‌اند: “کشاورزان سویا در هند به دهکده جهانی ملحق می‌شوند” (نیویورک تایمز). “کیوسک‌های دهکده، شکاف دیجیتالی هند را پر می‌کنند” (واشنگتن پست). “کشاورز کنیایی اینترنت را به عنوان ناجی محصول سیب زمینی تحسین می کند” (بی بی سی).

این داستان‌ها امیدهای زیادی را برای مراکز ارتباط دور برانگیخت: آموزش از راه دور هر کودکی را به یک دانش‌آموز تبدیل می‌کند. پزشکی از راه دور می تواند سیستم های مراقبت بهداشتی روستایی ناکارآمد را علاج کند. شهروندان خدمات خود را به صورت محلی و مستقیم و با دور زدن مقامات فاسد دولتی به یکدیگر ارائه خواهند داد. 

آشوک جونجونوالا[۱۰] یکی از اعضای شورای مشورتی علمی نخست وزیر هند، پیشنهاد کرد که مراکز ارتباط دور می‌توانند درآمد را در روستاهای روستایی دو برابر کنند. خانم سوامیناتان[۱۱]که عموما با “انقلاب سبز” هندوستان در کشاورزی شناخته می شود، خواستار ایجاد یک مرکز ادتباط دور در هر یک از ۶۴۰ هزار روستای این کشور شد. کشورهای دیگر نیز از این روند پیروی کرده و برنامه های مرکز ارتباط دور ملی خود را اعلام کردند. پیرامون مراکز ارتباط دور هیجانی ایجاد شد و به تمامی فعالان آی.تی.سی.فور.دی برای توسعه سرایت کرد.  افراد برجسته در هر دو بخش فن آوری و توسعه مشتاقانه به هیجان بحث می افزایند و طرفداران آی.تی.سی. فور.دی به طور فزاینده ای آن را با زبان نیازها و حقوق در هم می آمیزند.

نیکلاس نگروپونته[۱۲]بنیانگذار پروژه یک لپ تاپ برای هر کودک[۱۳]، پروژه ای که به دستیابی هر کودک فقیر به لپ تاپ های ارزان قیمت اختصاص دارد، ادعا می کند: “کودکان در جهان در حال توسعه به جدیدترین فن آوری، به ویژه سخت افزار بسیار مقاوم و نرم افزارهای نوآورانه نیاز دارند “.

کوفی عنان نیز از آن پروژه حمایت عمومی کرد. ادوارد فریدمن[۱۴] مدیر مرکز مدیریت فن آوری برای توسعه جهانی، مهندسان دخیل در آی.تی.سی.فور.دی را توصیف می کند.او می نویسد:

“نیاز مبرمی به استفاده از فن آوری اطلاعات برای مراقبت های بهداشتی روستایی در جنوب صحرای آفریقا وجود دارد”.

یک نظرسنجی در سراسر جهان که به سفارش بی‌بی‌سی انجام شد، نشان داد که ۷۹ درصد از نزدیک به ۲۸ هزار بزرگسال مورد نظرسنجی – عمدتاً از کشورهای ثروتمندتر و کسانی که به اینترنت دسترسی دارند – به شدت با این جمله موافق یا تا حدودی موافق بودند: “دسترسی به اینترنت باید حق اساسی همه مردم باشد.”

با این حال، موفقیت های آی.سی.تی.فور.دی اندک، زودگذر و بسیار دور از هم هستند. در روستای رتاوادی، مالک مرکز ارتباط دور تقریباً بیست دلار در ماه درآمد داشت؛ اما هزینه‌های ماهانه سخت‌افزار، برق، اتصال و نگهداری صد دلار بود. مدت کوتاهی پس از بازدید من آن مرکز تعطیل شد. در طی پنج سال از نزدیک ۵۰ مرکز ارتباط دور را در سراسر آسیای جنوبی و آفریقا بازدید کردم.  اکثریت قریب به اتفاق این مراکز شباهت زیادی به مرکز ارتباط دور رتاوادی داشتند. محلی ها به ندرت در اینترنت ارزش زیادی می یافتند و اپراتورهای مرکز تلفن حتی توان عرضه خدمات ناچیز موجود را به بازار نداشتند. اکثر آن ها به همان سرنوشت مرکز ارتباط دور رتاوادی دچار شدند؛ یعنی در مدت زمان کوتاهی پس از افتتاح تعطیل شدند.

تحقیقات روی مراکز ارتباط دور اگر چه از نظر دقت و مقیاس محدود است؛ اما مشاهدات مرا در مورد عملکرد ضعیف آن ها تأیید می‌کند.  بر اساس کشف زود هنگام من این سرمایه گذاری های عمدتا شکست خورده منعکس کننده یک الگوی بزرگ تر در فن آوری و توسعه هستند که در آن فن آوری های جدید خوش بینی و شور و نشاط را در نهایت با واقعیت های نا امید کننده از بین می برند.

ناظران دانشگاهی، مراکز ارتباط دور و سایر پروژه‌های آی.سی.تی.فور.دی را تخریب شده می­دانند و دلایل بسیاری را برای شکست این طرح‌ها برمی شمارند: علاقه‌مندان به آی.سی.تی.فور.دی فن آوری متناسب با زمینه را طراحی نمی­کنند،  به هنجارهای اجتماعی-فرهنگی پایبند نیستند، تامین برق ضعیف است، روابطی را با دولت‌های محلی ایجاد نمی‌کنند، مشارکت جامعه را دعوت نمی‌کنند، عمدتا خدماتی که نیازهای محلی را برآورده کند ارائه نمی­دهند، زیرساخت‌های حمل‌ونقل بدی را  لحاظ می کنند،  یک الگوی مناسب مالی  ندارند،  انگیزه‌هایی برای همه ذینفعان فراهم نمی­کنند و غیره. هر یک از این انتقادات تا حدودی معتبر هستند و مداخله­گران آی.سی.تی.فور.دی گاهی اوقات روی بررسی آن ها تمرکز می­کنند. اما این فهرست طولانی مشکلات در نهایت هیچ بینشی در مورد دلایل ضعف پروژه‌های آی.سی.تی.فور.دی در عمل به وعده‌های خود ارائه نمی‌دهد؛ حتی زمانی که پسرعموهای آن ها در جهان توسعه‌یافته به شکل نت‌بوک[۱۵]، بلک بریز[۱۶] و فیس بوک[۱۷] رشد می‌کنند.

هیچ چیز بیش­تر از یافتن راهی برای فن آوری رفع علت فقرزدایی، گروه مرا خوشحال نمی­کرد. اما زمانی که پروژه‌های تحقیقاتی را در حوزه‌های مختلف (آموزش، تامین مالی خرد، کشاورزی، مراقبت‌های بهداشتی) و با فن آوری‌های مختلف (رایانه، تلفن‌های همراه، وسایل الکترونیک طراحی‌شده سفارشی) انجام دادیم، الگویی پدیدار شد که ارتباط چندانی با خود فن آوری‌ها نداشت. در هر یک از پروژه‌های ما، تأثیرات یک فن آوری کاملاً به قصد و ظرفیت افرادی که آن را مدیریت می‌کردند وابسته بود. موفقیت پروژه های رایانه شخصی در مدارس به مدیران حامی و معلمان متعهد بستگی دارد. فرآیندهای اعتبار خرد با تلفن های همراه به دلیل سازمان های تامین مالی خرد موثر عمل کرد.  آموزش شیوه‌های کشاورزی از طریق ویدئو به مسئولان توسعه کشاورزی و کارکنان غیرانتفاعی متعهد نیاز داشت. در موفق‌ترین پروژه‌های ما در زمینه آی.سی.تی.فور.دی سازمان‌های همکار فعالیت سخت توسعه واقعی را انجام دادند و نقش ما صرفاً کمک و تقویت تلاش های آن ها با فن آوری بود. اگر بخواهم همه چیزهایی را که از طریق تحقیق در آی.سی.تی.فور.دی یاد گرفتم خلاصه کنم، چنین خواهد گفت: فن آوری – صرف نظر از آن که چقدر خوب طراحی شده باشد – فقط یک بزرگ‌نمایی از قصد و ظرفیت انسان است. فن آوری، جایگزین نیست. اگر بنیادی از افراد شایسته و با نیت خوب دارید، فن آوری مناسب می­تواند ظرفیت آن­ها را تقویت کند و به دستاوردهایی شگفت انگیز منجر شود.اما، در شرایطی که نیت انسانی منفی باشد، مانند بوروکرات‌های فاسد دولتی، یا حداقل ظرفیت وجود داشته باشد، مانند افرادی که از آموزش ابتدایی محروم شده‌اند، هیچ میزان از فن آوری اوضاع را تغییر نخواهد داد.

فن آوری بدان سبب که تأثیر آن با توجه به تغییرات اجتماعی مضاعف است به بزرگ نمایی می انجامد .باید بین وقوع تغییرات مضاعف و افزایش کمابیش تغییرات تفاوت قایل شویم. در جهان توسعه‌یافته، این تمایل وجود دارد که اینترنت و سایر فن آوری‌ها را به‌عنوان عواملی ضروری و ذاتی با ارزش مثبت ببینند؛ اما سهم سودمند آن ها مشروط به ظرفیت جذب در میان کاربران است که اغلب در کشورهای در حال توسعه وجود ندارد. فن آوری تنها تا جایی دارای تأثیرات مثبت است که افراد مایل و قادر به استفاده مثبت از آن باشند. چالش توسعه بین­المللی آن است که اگر آمادگی جوامع فقیر و نیت خوب قلیل باشد؛ فن آوری نمی­تواند کمبود را جبران کند. این نکته ممکن است زمانی که به صورت انتزاعی بیان می­شود به اندازه کافی معقول به نظر آید؛ اما پیامد آن  برای هر کسی که انتظار دارد جهان را با فن آوری نجات دهد مهم است.

شما نمی­توانید…  حداقل، نمی­تواند فن آوری در جایی به کار گرفته شود، در شرایطی که نیت و ظرفیت انسانی آن از قبل موجود نباشد، یا آن که تمایلی به سرمایه­گذاری هنگفت در توسعه قابلیت ها و نهادهای انسانی ایجاد نشده باشد. باور معکوس – که توسط فن سالارها و تکنو اتوپییست ها به عنوان امر اعتقادی پذیرفته شده است – این است که انتشار گسترده فن آوری طراحی شده مناسب، فی نفسه، می تواند راه حل هایی برای فقر و سایر مشکلات اجتماعی ارائه دهد. این باورمندان پیش از تأیید شدن ارزش راه حل ها، یک راست سر وقت تعیین مقیاس مسائل جهانی می­روند. آن­ها نفوذ فن آوری را با پیشرفت یکی می دانند. برای مثال “یک لپ تاپ برای هر کودک” به دنبال فعال کردن “یادگیری خودتوان” است.

معلمان ممکن است به طور کلی غایب باشند. “یک لپ تاپ برای هر کودک” به طور مداوم فن آوری خود را با توضیحات کمی از واقعیت‌های آموزش – آموزش معلمان، طراحی مجدد برنامه‌های درسی، تقویت سیستم­های ضعیف مدرسه،فروخته است. در مورد تعمیر و نگهداری فنی، قرار شد خود دانش­آموزان آن را تامین کنند. عنوان “یک لپ تاپ برای هر کودک” نشان می دهد که هدف آن در درجه اول انتشار گسترده فن آوری است.

با این حال، تعداد کمی از ما آموزش مبتنی بر رایانه شخصی را برای فرزندان خود انتخاب می­کنیم. این اسطوره مقیاس، مذهب طرفداران مرکز ارتباط دور است که معتقدند آوردن اینترنت به روستاها برای دگرگونی آن­ها کافی است. اخیراً یک مکتب تلفن همراه وجود دارد: عنوانی از مجله نیویورک تایمز “آیا تلفن همراه می­تواند به پایان فقر جهانی کمک کند؟”. مقاله در ادامه تاکید کرد: “امکانات ناشی از گسترش تلفن‌های همراه به طور بالقوه انقلابی هستند”.

“انقلابی” اغوا کننده است؛ زیرا گسترش فن آوری آسان تر از ایجاد تغییرات گسترده در نگرش های اجتماعی و ظرفیت انسانی است. به عبارت دیگر، مشقت خرید صد هزار رایانه شخصی بسیار کم­تر از ارائه آموزش واقعی برای صد هزار کودک است. راه‌اندازی یک خط تلفن بهداشتی پیامک آسان‌تر از متقاعد کردن مردم به جوشاندن آب قبل از مصرف آن است.  نوشتن برنامه ای که به مردم کمک کند بفهمند از کجا می­توانند دارو بخرند آسان تر است از آن که آنان را متقاعد کنید که دارو برای سلامتی  مفید است.

این وعده مقیاس یک شاه ماهی قرمز است؛ اما طرفداران آی.سی.تی.فور.دی یا به صورتی آگاهانه یا به شکلی دیگر بر آن تکیه می کنند تا راه حل های خود را ترویج کنند.

 برآورد هزینه های سالانه آی.سی.تی.فور.دی در سراسر جهان دشوار است.  برآوردها از صدها میلیون تا ده ها میلیارد دلار آمریکا متغیر است. با توجه به وسعت سرمایه­گذاری، هزینه فرصت های قابل توجه خواهد بود. هزینه هدف “یک لپ تاپ برای هر کودک” از یکصد دلار یا کم­تر به ازای هر لپ‌تاپ و مقرون به صرفه به نظر می‌رسد(هزینه تهیه یک رایانه شخصی ار این هم بیش تر است)؛ اما این تقریباً نیمی از بودجه آموزشی هندوستان برای هر دانش‌آموز است که بیش تر آن نیز در حال حاضر به حقوق معلمان اختصاص دارد. با این حال این پرسش مطرح است که آیا یکصد دلار برای یک کامپیوتر منطقی است وقتی ۲۵ سنت در سال به ازای یک کودک برای تهیه قرص های کرم زدایی می­تواند بروز انگل­های عامل بیماری را کاهش دهد و حضور در مدرسه را تا ۲۵ درصد افزایش دهد؟

علیرغم نیازهای حیاتی در همه زمینه‌های توسعه، طرفداران آی.سی.تی.فور.دی نه تنها هزینه‌ فرصت­های فن آوری را نادیده می‌گیرند، بلکه برای تأمین مالی از بودجه‌های تخصیص یافته به اهداف غیر فن آوری نیز فشار می‌آورند.احتمالاً، این یکی از دلایلی بود که پشت سر گستاخی پروژه یک لپ تاپ برای هر کودک در ادعای “یک پروژه آموزشی، نه یک پروژه لپ‌تاپ” بود، در حالی که انتظار داشت دولت‌ها یکصد میلیون دلار برای یک میلیون لپ‌تاپ، (حداقل سفارش اولیه) هزینه کنند.

حمادون توره، دبیرکل اتحادیه بین‌المللی مخابرات، در نمونه‌ای خوب از اولویت‌های ناهنجار تقویت‌کننده‌های آی.سی.تی.فور.دی پیشنهاد می­کند: “[دولت‌ها باید] اینترنت را به‌عنوان زیرساخت اساسی، درست مانند جاده‌ها، دفع زباله‌ها و آب” در نظر بگیرند.

البته در شرایط فقر شدید، سرمایه‌گذاری برای دسترسی گسترده به وب لزوماً با هزینه‌های بهداشتی مناسب و زیرساخت های حمل‌ونقل رقابت می‌کند. اگر این فن آوری به نحوی بیش­تر برای افراد فقیر، کم سواد و ناتوان و نه  ثروتمندان، تحصیلکرده‌ها و توانمندان باشد کارسازتر خواهد بود.

اما “نظریه فن آوری به عنوان بزرگ نمایی” به نتیجه معکوس منتهی می شود: هر چه ظرفیت فرد بیش­تر باشد، فن آوری چیز بیش­تری ارائه می­دهد.  هرچه ظرفیت فرد کم­تر باشد، فن آوری ارزش کم­تری دارد. در واقع، فن آوری به ثروتمندان کمک می­کند تا ثروتمندتر شوند، در حالی که برای افزایش درآمد فقرا کار کمی انجام می دهد.  در نتیجه شکاف بین دارندگان و ندارها وسیع تر می شود. فن آوری شکاف را از طریق سه سازوکار افزایش می­دهد.  اول، دسترسی ناهمسان؛ به این معنی که فن آوری به طور مداوم برای افراد ثروتمند و قدرتمند قابل دسترسی است و نه تنها برای به دست آوردن، بلکه برای بهره برداری، نگهداری و ارتقا نیز هزینه­بر است و این “شکاف دیجیتالی” حتی زمانی که این فن آوری به طور کامل حمایت می شود نیز  ادامه دارد. به عنوان مثال، اکثر کتابخانه­های عمومی در ایالات متحده دسترسی رایگان به اینترنت دارند؛ اما ساکنان فقیرتر اوقات فراغت کم­تری برای بازدید از آن ها دارند و به دلیل هزینه های ایاب و ذهاب دسترسی به آن ها دشوارتر است.

ممکن است موانع اجتماعی نیز وجود داشته باشد: بسیاری از مراکز ارتباط دور روستایی که من در کشورهای در حال توسعه بازدید کرده‌ام، به دلیل دستورات اجتماعی علیه اختلاط طبقه، قبیله یا جنسیت، در دسترس افراد کم برخوردار روستایی نبودند.

تولیدکنندگان فن آوری نیز به‌عنوان شرکت‌های انتفاعی به طور کلی، شکاف دیجیتال را تقویت می کنند. آن­ها طبیعتاً محصولات خود را به سمت گروه‌های بزرگ‌تری از مشتریان ثروتمندتر که احتمال خرید بیش­تری دارند، ارائه می‌کنند. فن آوری علاقه سهامداران به سود را تقویت می‌کند و در سطح جهانی، این بدان معناست که سخت‌افزار برای افرادی که در دفاتر با آب و هوای قابل کنترل و برق پایدار کار می‌کنند، طراحی می‌شود. نرم‌افزار به زبان­هایی توسعه می‌یابد که عمده ترین و ثروتمندترین جمعیت جهان آن را درک می‌کنند و محتوا تمایل دارد برای مخاطبانی نوشته شود که بیش­ترین درآمد قابل تصرف را دارند. حتی زمانی که به نظر می­رسد تولیدات آن ها رایگان­اند، مانند تلویزیون یا گوگل، اغلب توسط تبلیغ کنندگانی که به دنبال مصرف کنندگانی با درآمد قابل تصرف بیش­تر هستند، پشتیبانی می­شوند.

نتیجه باز هم این است که افراد محروم بیش­تر در معرض آسیب قرار می­گیرند.  هندوستان بیش از بیست زبان شناخته شده در سطح ملی دارد، با این حال تقریباً تمام نرم افزارهای مورد استفاده در آنجا به زبان انگلیسی هستند و استفاده از رایانه را برای کسانی که فقط به زبان محلی خود سواد دارند دشوار می کند. این تمایل خود را تقویت می­کند: اگر یک فن آوری برای کسی طراحی نشده باشد، او آن را نخواهد خرید و اگر آن را نخرد، تولیدکنندگان چیزی برای او طراحی نخواهند کرد.  مبارزه با این دسترسی ناهمسان امکان پذیر است.  پروژه‌های مراکز ارتباط دور در واقع نمونه‌ای از این تلاش‌ها هستند­؛ زیرا این مراکز همیشه مشتریان فقیرتر را هدف قرار می‌دهند.  با این حال شیوه‌های پیشرونده با توجه به فن آوری به تنهایی به دلیل تفاوت‌های غیر قابل خنثی توسط فن آوری، مؤثر نیستند.

در جایی که بین تمامی بازیگران شرایط نابرابری وجود دارد، رعایت انصاف موضوع اساسی نیست. این معضل ما را متوجه سازوکار دوم می نماید: حتی اگر بتوان با دسترسی متفاوت از طریق فن آوری توزیع شده جهانی مقابله کرد، یک معضل دیگر یعنی ظرفیت متفاوت – از نظر آموزش، مهارت‌های اجتماعی یا ارتباطات اجتماعی – باقی می‌ماند.

شرایط فرضی زیر را در نظر بگیرید.  به شما و یک کشاورز فقیر از دهکده‌ای دورافتاده،  هر کدام ۲۴ ساعت فرصت داده می‌شود تا تا آنجا که می‌توانید برای خیریه مورد نظرتان پول جمع آوری کنید.  هر دوی شما به یک رایانه متصل به اینترنت  نامحدود دسترسی دارید و هیچ چیز دیگری برای انجام کار ندارید. چه کسی می تواند پول بیش­تری جمع آوری کند؟ معلوم است. شما به دلیل تحصیلات، روابط اجتماعی، اعتماد به نفس و ظرفیت­های سازمانی خود این کار را انجام خواهید داد.  فن آوری در هر دو مورد دقیقاً یکسان است. بنابراین تفاوت به دلیل ویژگی­های فردی است.  می­توان استدلال کرد که پروژه های مرکز ارتباط دور فاصله چندانی با نسخه واقعی تجربه فرضی بالا ندارند.

مشتریان مراکز ارتباط دور از نظر سواد، تحصیلات، روابط اجتماعی، نفوذ سیاسی و غیره محدود هستند و بنابراین در ارزشی که می توانند از اینترنت استخراج کنند نیز دارای محدودیت خواهند بود.  ارزش فن آوری با ظرفیت محدود، حداقلی است.  

همراه با دسترسی و ظرفیت ناهمسان، مکانیسم سوم – انگیزه های ناهمسان – به گسترش واگرایی بین افراد ممتاز و حاشیه نشین کمک می­کند.  مردم می­خواهند با فن آوری هایی که به آن دسترسی دارند چه کنند؟کسانی از ما که در آی.سی.تی.فور.دی  کار کرده اند، اغلب متعجب شده اند که افراد فقیر برای کسب آموزش بیش­تر، یادگیری در مورد شیوه های بهداشتی یا ارتقای مهارت های حرفه ای عجله نمی­کنند. در عوض، به نظر می­رسد که آن­ها از فن آوری در درجه اول برای سرگرمی استفاده می­کنند. نظرسنجی‌های  ارتباط دور نشان می‌دهند که وقتی روستایی به رایانه شخصی دسترسی پیدا می­کند -خواه متصل به اینترنت باشد یا خیر- بیش­ترین استفاده توسط مردان جوان در حال بازی رایانه ای، تماشای فیلم، یا مصرف محتوای بزرگسالان خواهد بود.  بسیاری در نرم افزارهای مورد نیاز برای دانلود ویدئوهای یوتیوب از رایانه شخصی و انتقال آن­ها بر روی تلفن همراه مهارت پیدا کردند. اما همین کاربران معمولاً درس های حسابداری و زبان  نرم افزار را کنار می­گذارند. آن چه مداخله­جویان استفاده”مولد” از فن آوری می دانند، مغلوب تمایلات “بیهوده” کاربران می­گردد. حتی کاربران در دنیای توسعه‌یافته به ندرت از فن آوری‌ها  برای بهبود خود استفاده می‌کنند – محبوب‌ترین برنامه‌های آیفون بازی‌ها و سرگرمی‌­هایی هستند که باعث بهبود بهره‌وری یا سلامتی نمی‌شوند- اما  تمایلی از درماندگی و اعتماد به نفس پایین در بین افرادی که با این درس ها بزرگ شده‌اند تشدید می‌شود. من قربانیان را سرزنش نمی کنم. هیچ یک از این سه مکانیسم لزوماً از شکست کسانی که فقیر هستند یا تحصیلات ضعیف دارند صحبت نمی­کند. سرزنش، اگر باید نسبت داده شود، به راحتی متوجه شرایط تاریخی، ساختارهای اجتماعی، و عدم تمایل جهان ثروتمند به سرمایه­گذاری در آموزش با کیفیت بالا و همگانی است.

در واقع، یکی از دلایل ارزش نهادن به آموزش آن است که اشتها و ظرفیت استفاده از ابزارهای مدرن را ایجاد می کند و این دلیل بیش تر برای تمرکز بر پرورش توانایی های انسانی، به جای تلاش برای جبران ظرفیت محدود با فن آوری است. 

مشکل آن است که آی سی.تی.فور.دی در جستجوی دستیابی به بسیاری نتایج فرضی است.  نیت و شایستگی انسانی که آی.سی.تی.فور.دی به دنبال ایجاد آن است باید از قبل وجود داشته باشد تا فن آوری اثر کند. اما اگر اقتصادهای در حال توسعه این ظرفیت را داشتند، نیازی به فشار فن آوری خارجی  نبود: افراد توانمند فن آوری خود را جذب کرده و توسعه می دهند.  آمریکای شمالی، اروپای غربی، ژاپن و چندین منطقه پر برکت اقتصادی دیگر نمونه هایی در این مورد هستند. آن‌ها قبل از آن که فن آوری‌های دیجیتال تأثیر قابل‌اندازه‌گیری از هر نوعی داشته باشند، به جایگاه خود به عنوان نیروگاه‌های اقتصادی دست یافتند. تولید و مصرف پیشرفته آن­ها از فن آوری اطلاعات را می­توان بیش­تر به عنوان نتیجه پیشرفت های اقتصادی تفسیر کرد تا علت اصلی.  همچنین شواهدی وجود دارد که کاربردهای قبلی فن آوری اطلاعات و ارتباطات در کشورهای در حال توسعه به طور مستقیم به پیشرفت اجتماعی و اقتصادی منجر نشد.

تلویزیون را در نظر بگیرید.  در سال ۱۹۶۴ ویلبر شرام[۱۸]، پدر مطالعات ارتباطات و یکی از بنیانگذاران دپارتمان ارتباطات دانشگاه استنفورد، در کتابی به طرزی وحشتناک گفتمان آی.سی.تی.فور.دی را پیشگویی می­کند؛ اگرچه تمرکز  کتاب بر فن آوری های آن روز یعنی چاپ، رادیو و تلویزیون بود. در یک بخش از کتاب “رسانه های جمعی و توسعه ملی” شرام پتانسیل تلویزیون را برجسته می کند.

اگر قرار بود از تمام قدرت و وضوح آموزش تلویزیونی برای کمک به مدارس در توسعه الگوی آموزشی جدید یک کشور استفاده شود، چه اتفاقی می افتاد؟ اگر قرار بود از تمام قدرت اقناع و آموزش تلویزیون در حمایت از توسعه جامعه و نوسازی کشاورزی استفاده شود چه روی می داد؟ 

 از آن زمان تا کنون تلویزیون تاثیر مثبتی داشته است.  دو اقتصاددان رابرت جنسن[۱۹] و امیلی اوستر[۲۰] دریافتند که قرار گرفتن در معرض تلویزیون کابلی به زنان روستایی در هندوستان قدرت می­بخشد. شواهد انسان شناسی نشان می­دهد که نمایش های تلویزیونی که ارزش های شهری را به تصویر می­کشند میتوانند نگرش های اجتماعی را در مناطق روستایی تغییر دهند.

 یکی از سازمان‌های غیرانتفاعی، مرکز رسانه‌های جمعیت[۲۱] به صراحت این اصل را به منظور تأثیرگذاری بر نرخ تولد و شیوه‌های مراقبت بهداشتی در کشورهای در حال توسعه با اجرای سریال‌هایی با پیام‌های اجتماعی مثبت اعمال می‌کند.

این ها نکات دلگرم کننده ای هستند. با این حال، مجموع تأثیر توسعه تلویزیون حتی به انتظارات سنجیده شرام هم نزدیک نیست.  نیم قرن بعد، متوجه شدیم که تلویزیون به طور مداوم برای آموزش ملی یا کشاورزی، چه در کشورهای توسعه یافته و چه در کشورهای در حال توسعه، مفید نبوده است.

بازدید از یک خانواده فقیر با تلویزیون نشان می دهد که نام مستعار”تیوب بوب” [۲۲]واقعا چقدر مناسب است. در هندوستان، جایی که حدود نیمی از خانواده ها تلویزیون دارند، تلویزیون محافظ مؤثری در برابر بی سوادی، فقر یا فقر بهداشت نیست.  علیرغم استعداد ذاتی رسانه تلویزیون، جامعه – چه به عنوان تولید کننده و چه به عنوان مصرف کننده فن آوری – نتوانسته است آن را به طور مداوم در جهت توسعه در مقیاسی وسیع به کار گیرد.

حرف من این نیست که فن آوری بی فایده است. اگر بخواهیم و بتوانیم فن آوری را به اهداف مثبتی برسانیم، تأثیر مثبتی خواهد داشت.  برای مثال دبجیتال سبز[۲۳]یکی از موفق‌ترین پروژه‌های آی.سی.تی.فور.دی  بود که من در تحقیقات مایکروسافت آن را پایش کردم و  استفاده از ویدئوهای ضبط‌شده محلی را برای آموزش شیوه‌های سازنده‌تر به کشاورزان خرده‌مالک ترویج می کرد.  وقتی نوبت به ترغیب کشاورزان برای اتخاذ شیوه های خوب می­رسد،  این پروژه ده برابر مقرون به صرفه تر از توسعه کشاورزی کلاسیک بدون فن آوری است. با این حال ارزش یک فن آوری به انگیزه‌ها و توانایی‌های سازمان‌هایی که از آن استفاده می‌کنند بستگی دارد . روستاییان باید سازماندهی شوند، محتوا باید تولید شود و مربیان باید آموزش ببینند. عامل محدود کننده در گسترش تأثیر پروژه دیجیتال سبز این نیست که سازمان دهندگان آن چند دوربین فیلمبرداری بخرند یا چه تعداد ویدئو بتوانند تولید کنند، ؛ بلکه این است که چند گروه در وهله اول توسعه کشاورزی را به طور مطلوب انجام دهند. در جایی که چنین سازمان‌هایی کم باشند، ایجاد ظرفیت سازمانی مشکل‌تر است؛ اما امر ضروری‌تر، ایجاد ارزش برای فن آوری دیجیتال سبز است.

به عبارت دیگر، انتشار فن آوری آسان است. نکته اصلی، پرورش ظرفیت انسانی و نهادهای انسانی است که از آن به خوبی استفاده کنند. این ادعا که فن آوری تنها یک بزرگ نمایی است فراتر از توسعه بین المللی و فراتر از فن آوری اطلاعات و ارتباطات است. هیچ کس انتظار ندارد با تزریق رایانه های جدیدتر، یک شرکت زیان ده را تغییر دهد؛ اما شرکت هایی که به خوبی اداره می شوند می توانند فی المثل از زنجیره های تامین رایانه ای برخوردار شوند.

تفنگ در دستان درستکاران از شهروندان محافظت می کند و صلح را حفظ می کند. در دستان نادرست، می­کشد و ستم می­کند.  افسوس، لابی اسلحه درست است – “اسلحه مردم را نمی کشد. مردم مردم را می کشند”.

فن آوری صنعتی مدرن توانایی ما را برای تولید افزایش می دهد؛ اما میل ما به مصرف را نیز افزایش می دهد. در سیاره­ای با منابع محدود، دومی می­تواند ویرانه ما باشد و تاریخ نشان می‌دهد که حتی ” فن آوری” سیاسی دموکراسی در غیاب یک شهروند تحصیل‌کرده و با اعتماد به نفس که مایل و قادر به اجرای کنترل‌ها و موازنه‌ها در برابر سوءاستفاده از قدرت باشد به راحتی زیر و رو می‌شود. رایانه‌ها، اسلحه‌ها، کارخانه‌ها و دموکراسی ابزارهای قدرتمندی هستند؛ اما نیروهایی که نحوه استفاده از آن ها را در نهایت تعیین می‌کنند، انسان اند. این نکته بدیهی، در گرماگرم وقایع فراموش می شود.  اکنون جامعه بین المللی توسعه با تلفن همراه رابطه عاشقانه ای دارد.

تحقیقات دقیقی توسط جنسن و اقتصاددان همکارش جنی سی. آیکر[۲۴]  نشان می دهد که تلفن های همراه می­توانند انواع خاصی از ناکارآمدی اطلاعات را در بازارهای جهان در حال توسعه از بین ببرند.  بنیادها و آژانس‌های چندجانبه با تشویق چنین یافته‌هایی و عمق نفوذ تلفن همراه، گروه‌های ویژه و  دپارتمان هایی کامل را به تلفن‌های همراه برای توسعه بین‌المللی اختصاص داده اند. در این حلقه‌ها، نمی‌توان در مورد مسائلی نظیر تأمین صندوق های اعتباری خرد  بدون نام بردن از” بودجه تلفن همراه” یا مراقبت‌های بهداشتی بدون نام بردن از عبارت”mHealth”(مخفف سلامت تلفن همراه») بحث کرد.

با این حال، تز بزرگنمایی بیانگر یک نگاه یک سویه به تلفن های همراه است. این مسلم است که صحبت کردن چیزی است که تمامی آدمیان  به عنوان مخلوقات اجتماعی نه تنها علاقمند به انجام دادنش هستند، بلکه برای انجام دادنش نیز به خوبی مجهز شده اند.  تلفن‌ها این هدف و ظرفیت را چند برابر می‌کنند و تا حدودی نتیجه حاصله نیز مثبت است. هیچ فایده‌ای در لودیت[۲۵] بودن وجود ندارد. اما، این فقط انگیزه­های مولد نیستند که توسط فن آوری بزرگ‌نمایی می‌شوند.

هنگامی که یک راننده ریکشا[۲۶] برای امتیاز تغییر آهنگ زنگ موبایل خود روزانه به یک شرکت بزرگ پول می­پردازد، آیا سود خالصی برای خود یا جامعه ایجاد می­کند؟ کمپانی ها این خدمات مشکوک و ارزش‌افزوده را ارائه می‌کنند و میلیون‌ها مصرف‌کننده فقیر به راحتی هزینه آن‌ را پرداخت می‌کنند. کاتلین دیگا [۲۷] از دانشگاه کوازولو ناتال[۲۸] مشاهده کرد که برخی از خانواده‌ها در اوگاندا زمان گفتگو با موبایل را بر تغذیه خانواده و آب تمیز ترجیح می‌دهند. جنا بورل[۲۹] جامعه شناس، دریافت که الگوهای مخرب رفتار جنسیتی توسط تلفن همراه تشدید می­شوند، زیرا مردان از تلفن به عنوان ابزار تبادل جنسی استفاده می­کنند. در عین حال، در جهان توسعه یافته، شواهد فزاینده بیانگر آن است که تلفن های همراه به حواس پرتی در رانندگی، اختلال توجه و کاهش توانایی شناختی کمک می­کنند.

ما در میانه بزرگترین تجربه آی.سی.تی.فور.دی هستیم.  در سال ۲۰۰۹ بیش از ۵/۴ میلیارد اشتراک تلفن همراه فعال وجود داشت که بیش­تر از کل جمعیت بالای بیست سال جهان بود. تلفن همراه در حال پیشی گرفتن از تلویزیون و رادیو به عنوان محبوب ترین دستگاه الکترونیکی مصرفی در تاریخ است. حدود ۸۰ درصد از جمعیت جهان در محدوده یک برجک تلفن همراه زندگی می­کنند و تلفن های همراه به طور فزاینده ای در فقیرترین و دورافتاده ترین جوامع دیده می شوند. این اعداد ادعا می­کنند که یک “شکاف دیجیتالی” برای ارتباطات فوری وجود ندارد.  با این حال، گزارش آماری از افرادی که موبایل ندارند، نشان دهنده آن است که آن­ها عمدتاً فقیر، دور افتاده، زن و از نظر سیاسی بی صدا هستند. به هر حال، اگر گسترش تلفن­های همراه برای کمک به پایان دادن به فقر جهانی کافی باشد، به زودی به این موضوع پی خواهیم برد. اما اگر این گونه نباشد، آیا باید امید خود را به ابزارک براق جدید بعدی ببندیم؟

[۱]  کنتارو تویاما Kentaro Toyama ، در زمان نگارش این مقاله محقق دانشکده اطلاعات در دانشگاه کالیفرنیا، و در حال نوشتن کتابی درباره “خرد در توسعه جهانی”  بود.

[۲] Boston Review

[۳] Dhyaneshwar

[۴] Telecenter 

[۵] Retawadi 

[۶] Information and Communication Technology for Development (IC4D)

[۷] ICT4D

[۸]  برگردان اصطلاح Telecenters ، با مراکز ویژه ارتباطات دور یا همان Telecommunications که در ارتباطات ماهواره ای و مخابرات مصطلح است مشتبه نگردد- مترجم.

[۹]  Start-Up

[۱۰] Ashok Jhunjhunwala

[۱۱]Swaminathan

[۱۲] Nicholas Negroponte

[۱۳] One Laptop Per Child (OLPC) 

[۱۴] Edward Friedman 

[۱۵] Netbook

[۱۶] BlachBerrys 

[۱۷] Facebook

[۱۸] Wilbur Schramm

[۱۹] Robert Jensen

[۲۰] Emily Oster

[۲۱] Population Media Center

[۲۲] Tube bub

[۲۳] Digital Green (DG)

[۲۴] Jeny.C.Aker

[۲۵]  لودیت Luddite   به معنای بی تفاوتی و بی میلی به پیشرفت های فن آوری- مترجم.

[۲۶]  وسیله نقلیه موتوری گاری مانند معمول در کشورهای جنوب آسیا- مترجم.

[۲۷] Kathleen Diga

[۲۸] University of KwaZulu Natal

[۲۹] Jenna Burrell 

نویسنده: کنتارو تویاما [۱]

مترجم: حمیدرضا زرنگار

منبع: وبسایت بوستون ریویو[۲]، مورخ ۲۶ ژوئن ۲۰۱۲

برای دریافت متن کامل مقاله اینجا کلیک نمایید.

04 تیر 1401
تاثیر تلفن همراه در زندگی دانش آموزان

تاثیر تلفن همراه در زندگی دانش آموزان

در قرن بیست و یکم همه چیز در اختیار ماست. فن آوری به اوج خود رسیده و هر روز هم به شکلی جدید توسعه می­یابد. تلفن همراه، تلویزیون، رایانه و خودروهای برقی از جمله نمونه­ های اصلی فن آوری­اند. کوچک­ترین قطعه یک فن آوری می­تواند تغییر بزرگی در زندگی روزمره ما ایجاد کند. تلفن همراه یکی از سریع‌ترین فن آوری‌های در حال رشد در چند دهه اخیر در ابتدا برای برقراری و دریافت تماس اختراع شد. اما دو دهه بعد، بسیاری از تولیدکنندگان دستگاه­ هایی ساختند که نه تنها به شما امکان برقراری و دریافت تماس داد؛ بلکه امکان گوش کردن به موسیقی، دیدن تصاویر، بررسی وضعیت سلامتی و بسیاری چیزهای دیگر را فراهم نمود. با قابل دسترس شدن گوشی ­های همراه، بسیاری از مردم دنیا در یک زمان، یک یا دو گوشی را با خود همراه دارند.

امروزه به دلیل همه­ گیری جهانی کرونا، داشتن گوشی همراه برای دانش‌آموزانی که در مدارس یا کالج‌ها تحصیل می­کنند  ضروری است؛ زیرا برنامه‌های درسی آن ها به صورت آنلاین شروع و ادامه می­یابد. همه نمی‌توانند لپ‌تاپ یا رایانه بخرند، بنابراین یک گوشی همراه به عنوان جایگزینی ارزان‌تر، جای رایانه را در تدریس آنلاین می­گیرد.

دانش‌آموزان با دسترسی به گوشی همراه دست بالا را پیدا می­کنند؛ نه فقط به خاطر دسترسی به  جلسات آموزشی آنلاین؛ بلکه همچنین می‌توانند از آن برای مقاصد سرگرمی مانند فیلم، بازی، رسانه‌های اجتماعی و نظایر آن ها استفاده کنند. با توجه به افزایش تعداد کاربران تلفن همراه در نسل جوان، شرکت‌ها به توسعه نسخه­ های تلفن همراه خود در قالب اپلیکیشن­ های کاربر­پسندتر مبادرت می­کنند تا به کاربران اجازه دهند مدت طولانی‌تری سرگرم استفاده از برنامه ­ها شده و کاربرد رسانه‌های مورد استفاده دانش ­آموزان را افزایش می­دهند.

تلفن‌های همراه برای نسل جدید هم مصیبت است و هم نعمت؛ زیرا بسیاری از این تلفن‌ها در همان حال که برای مقاصد آموزشی و سرگرمی استفاده می‌شوند، بر بسیاری از عادات بد نسل جوان مانند تماشای پورنوگرافی، باج‌گیری و افزایش جرایم سایبری تأثیر می‌گذارند. 

گوشی­ های همراه با اتکای به رشد روزافزون نفوذ اجتماعی و ایده­ های جدیدی که هر روز در ذهن جوانان پدیدار می­شود، می­توانند در دستان نسل جوان شگفتی بیافرینند. تلفن همراه می­تواند وسیله خوبی برای راه­ اندازی کسب و کارهای جدید آنلاین باشد. علاوه بر آن دسترسی دانش ­آموزان به تلفن همراه آسان است که این خود موجب رشد تصاعدی شرکت­های آموزش الکترونیکی شده است.

با کمک سایت‌هایی مانند لینکدین افرادی که کسب ‌و کار مشابهی دارند یا به دنبال شغل­ اند می‌توانند راه خود را در مسیر شغلی بیابند.

برای دانش ­آموزان علاقمند به تحصیل، بهره­ گیری از تلفن­ های همراه برای حضور آسان در کلاس ­های آنلاین مدارس، کالج‌ها و کلاس‌های مربیگری بسیار مفید است. تلفن همراه در دست شماست و یادگیری را برای توده ­ها آسان کرده است. شما می­توانید در هر جا که باشید در جلسات آموزشی شرکت کنید.

تلفن همراه این امکان را هم برای کارگران فراهم می­کند که اگر بنا به دلایلی از تحصیل بیش­تر جا مانده باشند، بدین طریق ادامه تحصیل دهند. بنابراین هر کسی می­تواند دانش ­آموز  شود؛ از کودکی که از روز اول در سنین مدرسه شروع به یادگیری می­کند تا فردی شاغل و حرفه ای که آماده است زمان و پول خود را برای تکمیل تحصیلات ناقص خود سرمایه­ گذاری کند.

استفاده از تلفن همراه برای آموزش در زندگی دانش‌آموزان حتی قبل از همه­ گیری هم مهم بود. دانش ­آموزان می­توانند به جای تهیه کپی ­های کاغذی، از گوشی های همراه خود برای یادداشت ­برداری استفاده کنند و کارهای تحقیقی خود را راحت تر انجام دهند. مهم‌تر از همه، وقتی لپ‌تاپ یا رایانه در دسترس نباشد، گوشی‌های همراه در انجام تحقیق برای یک پروژه بسیار راحت ­اند.

اکنون با انتقال از آموزش آفلاین به آموزش الکترونیکی به دلیل همه‌گیری، می‌توان با اطمینان گفت که برخی از روندهایی که توسط پلتفرم آموزش الکترونیکی تنظیم شده‌اند، حتی در دنیای پس از همه‌گیری نیز باقی خواهند ماند. گرایش ­هایی مانند استفاده از فرم گوگل برای تست ­های آنلاین، استفاده از یادداشت­ های دیجیتال و جلسات از پیش ضبط شده از این قبیل­ اند.

امروزه منابع دانش متنوع شده و یکی از منابع آماده اینترنت است.  داشتن گوشی همراه به طور مستمر می­تواند به دانش ­آموزان کمک کند تا چیزها را به روشی سرگرم­ کننده ­تر بررسی کنند و به گونه­ ای سریع مطالب را فرا گیرند. اگر در ذهن دانش ­آموز در مورد چیزی که معلم آموزش داده شک و تردید به وجود آید، وی می­تواند بلافاصله شک خود را  با مراجعه به گوگل برطرف کند.

برنامه­ های کاربردی زیادی در اپ استور برای دانش­ آموزان وجود دارد.  به عبارت دیگر دانش­ آموز می­تواند از یک برنامه برای مبحثی که در برخی زمینه ­ها در آن ضعیف است کمک بگیرد. اکثر این برنامه­ ها رایگان ­اند. دانش­ آموزان این روزها ترجیح می‌دهند از جلسات از پیش ضبط‌ شده در مقایسه با کتاب بیش­تر چیز یاد بگیرند. شما می­توانید گوشی همراه خود را در هر جا که می­روید، حتی زمانی که در تعطیلات هستید، با خود جابجا کنید.

در ارتباط با سلامت، تحقیقات نشان می‌دهد که برنامه‌های پزشکی برای حمایت از سلامت جوانان مهم ­اند، همانند مدیریت دیابت. برنامه‌ها باید در ساعات مدرسه نیز قابل دسترسی باشند. یک دستگاه گوشی همراه زمانی که دانش ­آموز به درستی آن را به کار گیرد؛ معجزه می­کند.

گوشی­ های همراه بسیاری از عملکردهای مهم را انجام می دهند. سواد دیجیتال یک جنبه حیاتی از تحصیل جوانان است و تحقیقات نشان می‌دهد که گوشی‌های همراه می‌توانند در حمایت از چنین یادگیری نقش داشته باشند.

این مهم است که دانش ­آموزان توسط این دستگاه ­ها یاد بگیرند، با این هدف که بتوانند به طور موثر در نیروی کار مشارکت کنند. همچنین این گوشی‌ها ارتباطی بین دانش ­آموزان و والدینشان ایجاد می‌کنند که نقش مهمی در تضمین امنیت آنان دارند.

 

منبع: وبسایت موسسه فن آوری ویدیالانکار، بمبئی. هندوستان

تاریخ انتشار: اول فوریه ۲۰۲۱

مترجم: حمیدرضا زرنگار 

برای دریافت متن کامل مقاله اینجا کلیک نمایید.

01 فروردین 1401

چگونه یک مزرعه خانوادگی با همه‌گیری مقابله می¬کند

زمانی که رستوران‌ها به شدت از خرید مواد غذایی کاستند، کشاورزان کوچک مقیاس به خود آمدند و به یک ایده قدیمی یعنی جعبه های کشت در حمایت اجتماع (Community Supported Agriculture “CSA”)به شکلی جدید روی آوردند.

کار واقعی یک ساعت قبل از باز شدن بازار کشاورزان سانتا مونیکا در ساعت هشت صبح روز چهارشنبه انجام شد. خریداران عمده یعنی سرآشپزها و مشاوران غذاخوری های در حال افزایش لس آنجلس (که به مغزهای مورد اعتماد معروف اند) در ساعت هفت صبح, یک ساعت طلایی قبل از مشتریان عادی در آن اطراف می پلکیدند.چند نفر، پادوها را برای دریافت سفارش‌های قبلی می فرستنادند؛ اما خیلی از سرآشپزها ترجیح دادند شخصاً با کشاورزانی که دانش آنان بیش تر از خودشان است گپ بزنند.

برای دریافت متن کامل مقاله اینجا کلیک نمایید.

 

01 فروردین 1401

حق دسترسی به خوراک

سرمایه­ گذاری در زمینه خوراک و تغذیه کودکان یک موضوع حقوق بشری است. تا پیش از همه­ گیری کووید ۱۹ در حدود ۳۸۳ میلیون دانش آموز  در ۱۶۱ کشور وعده ­های غذایی دریافت می­کردند که خود وسیع­ترین شبکه سلامت را در تمام دنیا ایجاد کرده بود. شرایط به دنبال تعطیلی مدارس در نتیجه همه ­گیری تغییر کرد و میلیون­ها دانش آموز را در دسترسی به چیزی که برای بسیاری تنها غذای مغذی روز بود، ناتوان کرد. این امر بهره­ مندی آنان از حق دسترسی به خوراک کافی را مختل کرد؛ به یک دهه رشد جهانی در برنامه ­های تغذیه مدارس پایان داد و به افزایش ناامنی غذایی کمک نمود.

برای دریافت متن کامل مقاله اینجا کلیک نمایید.

01 فروردین 1401

تاریخچه توسعه اقتصاد کشاورزی در آفریقا

وقتی به قاره آفریقا نگاه می­کنیم، با خود می­اندیشیم که چه شده؟ بر یک قاره غنی از منابع، اما از نظر اقتصادی فقیر چه پیش آمده؟ با این همه سازمان توسعه و توسعه ناچیز و نه چندان محسوس در آنجا چه پیش آمده؟ آفریقا تنها منطقه­ای در جهان است که به طور کلی راندمان کشاورزی در آن رو به کاهش است. «انقلاب سبز» آفریقا را پشت سر گذاشت و بیش از 100 میلیون نفر کسری کالری بر جای گذاشت. نه، اجازه دهید از یک اصطلاح انسانی­تر استفاده کنیم؛ بیش از 100 میلیون نفر گرسنه شدند. تعبیرهای زیبا راهی برای غیرانسانی کردن و حساسیت زدایی از یک موضوع است. زمانی فرا می­رسد که باید حقیقت صادقانه گفته شود. برای گفتن این حقیقت، باید از ابتدا شروع کنم و به تدریج جلو بروم تا نشان دهم که وضعیت کشاورزی-اقتصادی همیشه بد نبوده و نباید هم به همین­وضع بماند.

برای دریافت متن کامل مقاله اینجا کلیک نمایید.

02 اسفند 1400

ارتقای نقش آموزشی و ترویجی تعاونی های تولید روستایی

رویکرد واگذاری فعالیت­های تصدی­ گری­های دولتی به بخش خصوصی و استفاده از ظرفیت های عملی سازمان­های غیردولتی سیاستی است که در چند دهه اخیر مورد توجه مسئولان بخش کشاورزی قرار گرفت. در فعالیت های معاونت سابق ترویج و نظام بهره برداری تا حدودی تلاش می­شد این رویکرد به کار گرفته شود. جلسه هم­اندیشی ارتقای نقش آموزشی و ترویجی تعاونی های تولید روستایی در ۱۹ و ۲۰ فروردین ماه ۱۳۸۵ در همین راستا برای شناسایی و آشنایی بیش­تر با ظرفیت ها و توانمندی­های شرکت های تعاونی تولید روستایی کشور در امور آموزشی و ترویجی برگزار گردید.

برای دریافت متن کامل مقاله اینجا کلیک نمایید.

24 آذر 1400

روش های هسته ای به کارشناسان کشاورزی کشور بنگلادش کمک می کند که با سرعت بیش تری واریته های بهبود یافته پنبه را توسعه دهند.

پنبه یکی از قدیمی ترین و پرکاربردترین منسوجات است. سه هزار سال است که بشر کشت و فرآوری اولین گونه وحشی پنبه را فرا گرفته است. اکنون به مدد روش های جدید هسته ای تنها در مدت پنج سال گونه های جدید و ارتقا یافته ای از محصول پنبه با سرعتی بسیار در کشور بنگلادش توسعه یافته اند.پنبه یکی از مهم ترین  محصولات نقدی بنگلادش است و با ویژگی بهداشتی و به عنوان پارچه “ململ” ارگانیک شناخته می شود؛ فرآورده ای صنعتی که به طور مستقیم چهار میلیون نفر را به کار گرفته است. ۸۰ درصد از این جمعیت زن هستند و صنعت مذکور معیشت میلیون ها نفر کشاورز را تامین می کند.

برای دریافت متن کامل مقاله اینجا کلیک نمایید.